بسم رب الحسین(ع)
چون جناب زینب خاتون(س)رادركوچه وبازارشام مى بردندوسر مبارك امام(ع)را نیز درپیش روى او حرمت مى دادند،
مردم شام نیزسرور و خوشحالى مى نمودند ومى نواختند،
سر مبارك امام حسین(ع)درهرچند قدم به (لاحول ولا قوَ
ةْ اِلابالله العلى العظیمْ)متكلم مى شد،
حضرت زینب(س)به جوش امده بى تابانه به ان مردم خطاب كرد وفرمود:
اى افراد ناسپاس به كشته شدن فرزندان پیغمبر(ص)وكشتن سید واقاى جوانان اهل بهشت و
گردش دادن دختران پیامبروچراغانى شهر خودشادمان هستید و فخرو مباهات مى كنید و در عین حال خود را از مسلمانان مى دانید،
خداوند هر
گز شما را نمى بخشد وبه نظر رحمت ننگرد.چون حضرت زینب(س)نفرین نمودند
 نا
گهان سر مبارك امام به سخن درامدو فرمود:
((
یا اختا اِصبرى اِن الله معنا)).اى خواهر صبورى كن همانا خدا با ماست.
چون مردم شام این حالت را مشاهده كردند سخت به خروش امدند..


  • (ناسخ التواریخ از بحر المصا ئب و ریاض المصائب،ص544)